بانو و سگ ملوس ۲

دیروزم قصه جان دلمو خوندم. اعتراف میکنم اگه از نویسنده مشهوری نبود حوصلم نمیشد بشینم بخونم میگفتم چرته ولی حالا که مال چخوفه میخونم و زورکی لذت میبرم و چیزی یاد می گیرم و وانمود میکنم خیلی با ادبیات دوستم. ولی یه جور خوبی مینویسه. با اینکه یه خرده روده درازه و من ماشالا به جونم به خاطر هوش زیادم از همون اول آخرشو میفهمم و حوصلم سر میره، ولی یه جوری خوب قصه ها رو پرورونده انگار! یه مهارتی توش داره که شاید وقتی کتاب چگونه ادبیات بخوانیمو خوندم فهمیدم داره از چیش خوشم میاد!

خلاصه. قصه جان دلم حکایت یه دختره که هیچ فکری از خودش نداره همیشه مثل طوطی فکر دیگرانو می گیره تکرار میکنه هی هم جو می گیرتش فک میکنه اون فازی که تو اون لحظه داره مهم ترین موضوع دنیاس وقتی سوژه مفقود میشه اینم تعطیل میکنه و به هیچ موضوعی اهمیت نمیده:|