خوشبختی

هر چی بیشتر میگذره بیشتر به نتیجه می رسم که آدم باید همه ی تمرکزشو بذاره رو حال خوب خودش و از درون خودش انرژی مثبت بگیره.

حداقل برا من که اینطوریه وقتی حالم خوبه همه باهام مهربونن پشت هم اتفاقای خوب برام می افته کلی پول گیرم میاد نمره هام شانسی شانسی خوب میشه!

ولی وقتی حالم بده یه اتفاقایی می افته که قلبم می شکنه پولام تموم میشه مریض میشم و خلاصه هر چی بدبختیه سرم میاد!

واقعا که چی؟ تو این زندگی آخرش آدم میخواد به کجا برسه که اینقد خودشو اذیت کنه؟

مگه اون مردمی که با حرفاشون قلب ما رو می شکنن خودشون انسان کامل و بی نقصن؟

از ظهر تا حالا هی یه چیزی میخواد تو مغزم غرغر کنه سر همه چی منم هی بهش میگم هیسسسسس! به همینی که هس شکر! حتما این بهترین خیر و مصلحت بوده!

هی میخواد غیبت کنه منم نمیذارم! وقتی می دونم گوینده ی این سخن خودش استرس داره و از نگرانی که خودش تو زندگیش داره هی میاد سر من خالی می کنه مگه خلم حرفاشو به خودم بگیرم یا خودمو ناراحت کنم؟ تازه خوبه که تا حالا هزااااار باااااارم حرفاش غلط از آب در اومده و اون اتفاق بدی که می گفته نیفتاده!! خلاصه که اون اگه خودش دلش تاریک شده و دنیا رو تیره و تار می بینه من چه کنم؟

من فقط مسئول گفتار و رفتار و افکار خودم هستم! اگه کسی واقعا از چیزی ناراحت باشه یا مشکلی داشته باشه خودشش درصدد حلش بر میاد من بهتره سرمو گرم کار و بار خودم کنم و خودمو قوی تر کنم و از زندگی لذت ببرم!

اصلا آدمی که در حال دنبال کردن رویایی باشه و از زندگیش لذت ببره و سپاس گزار باشه غیرممکنه براش بد بیاد!! شانسکی کاراش درست میشه! نمونه ش همون کتاب کیمیاگر!